هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر چهار هفته تمرین تناوبی سرعتی شدید بر اجرای هوازی و بی هوازی مردان تمرین نکرده است. 14 دانشجوی مرد تمرین نکرده که داوطلبانه در این پژوهش شرکت کرده بودند، به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. پیش و پس از تمرینات، آزمودنی ها آزمون ورزشی فزاینده ای برای تعیین vo2max و توان بیشینه در(pmax) vo2max ، آزمون زمان تا واماندگی با (Tmax) pmax و سه آزمون متناوب وینگیت را با چهار دقیقه بازگشت به حالت اولیه بین هر آزمون اجرا کردند. همچنین میزان لاکتات خون در زمان استراحت و در دقیقه های 3 و 20 بعد از آخرین آزمون وینگیت اندازه گیری شد. پروتکل تمرین تناوبی سرعتی شامل سه تا پنج تکرار 30 ثانیه ای آزمون وینگیت با تمام توان به همراه چهار دقیقه بازگشت به حالت اولیه بین تکرارها بود که سه روز در هفته برای دوره ای چهار هفته ای اجرا می شد. گروه کنترل هیچ برنامه تمرینی ای اجرا نمی کردند. بررسی داده ها، با استفاده از آزمون t مستقل، t زوجی، تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری در سطح p<0.05 نشان داد در گروه تجربی، پس از تمرینات، Tmax, Pmax, Vo2max، حداکثر برون ده توان، میانگین برون ده توان، کل کار انجام شده و حداکثر لاکتات خون افزایشی معنی دار و لاکتات دوره بازگشت به حالت اولیه کاهش معنی دار یافت(p<0.05) . در گروه کنترل، تغییر معنی داری در هیچ یک از متغیرها مشاهده نشد(p>0.05) . یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که یک دوره تمرین تناوبی سرعتی شدید با توجه به حجم بسیار کم آن (به طور میانگین 2 دقیقه در هر جلسه) اجرای هوازی و بی هوازی را بهبود می بخشد.

1زمینه و هدف: نوجوانی از مهم­ترین دوران زندگی به شمار می­رود. هدف از انجام پژوهش حاضر تبیین اثر تمرین هوازی با نمایش بدنی بر توان هوازی دختران نوجوان بود. روش کار: بدین منظور از میان دختران نوجوان داوطلب شاغل به تحصیل در مدارس دولتی و غیردولتی دوره های ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم شهرستان شاهین شهر استان اصفهان در سال تحصیلی 1400-1401، 92 نفر انتخاب و بطور تصادفی به 4 گروه تمرین هوازی، تمایش، تمرین هوازی با نمایش بدنی و کنترل تقسیم شدند. سپس آزمودنی­های گروه­های تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 30  تا 45 دقیقه زیر نظر پژوهشگر تمرینات مربوط به خود را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ تمرینی دریافت نکرد. در نهایت داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد هشت هفته تمرین تعاملی هوازی با نمایش بدنی بر توان هوازی دختران نوجوان تاثیر معنی­داری داشته و تفاوت معناداری در میزان تغییرات VO2max بین گروه­ها و زمان­های مختلف مشاهده شد. همچنین مشخص شد بین گروه کنترل با گروه تمرین هوازی و گروه تمرین هوازی با نمایش بدنی اختلاف معنی­داری وجود دارد اما بین سایر گروه­ها اختلاف معنی­داری وجود ندارد. نهایتا اینکه بین پیش آزمون با هفته چهارم و پس آزمون از یک طرف و ین هفته چهارم با پس آزمون از طرف دیگر تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه­گیری: با توجه به نتایج توصیه می­شود جهت بهبود توان هوازی از تمرین هوازی با نمایش بدنی زیر نظر متخصص استفاده شود.

مقدمه: جینسینگ از جمله مکمل های گیاهی است که امروزه جهت بهبود کارایی ورزشکاران استفاده می شود. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر 8 هفته تمرین سرعتی همراه با مکمل جینسینگ بر توان هوازی و بی هوازی دختران تمرین کرده بود. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، 30 دختر فعال به طور تصادفی در سه گروه تمرین به همراه مکمل، تمرین و کنترل قرار گرفتند. افراد گروه مکمل به همراه تمرین و تمرین به مدت 8 هفته، سه جلسه در هفته به اجرای تمرینات سرعتی پرداختند. گروه مکمل به همراه تمرین یک ساعت قبل از تمرینات سرعتی یک عدد کپسول 250 میلی گرمی جینسینگ مصرف می کردند. قبل و بعد از برنامه تمرین و مکمل دهی، توان هوازی و بی هوازی و عملکرد سرعتی اندازه گیری به عمل آمد. به منظور بررسی نتایج: از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری 0/05≥ P استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که توان هوازی و عملکرد سرعتی در گروه تمرین به همراه مکمل نسبت به گروه تمرین و کنترل به طور معنی داری بهبود پیدا کرد، در حالی که توان بی هوازی در بین سه گروه تفاوت معنی داری نداشت. بحث و نتیجه گیری: براساس یافته های تحقیق حاضر به نظر می رسد که مکمل جینسینگ می تواند باعث بهبود توان هوازی و عملکرد سرعتی شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: مکمل بتاآلانین از پیش سازهای کارنوزین است و ممکن است با اثر تامپونی در بهبود عملکرد نقش داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک دوره مکمل یاری بتاآلانین و تمرین متداول تکواندو بر عملکرد بی هوازی، هوازی و سوخت وساز سوبسترای فعالیت استقامتی در زنان تکواندوکار بود.مواد و روش ها: 24 نفر از دختران تکواندوکار حرفه ای (میانگین و انحراف معیار سن 50/2 ± 0/18 سال) از استان تهران به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی ها به دو گروه 12 نفری مکمل و دارونما بر اساس ارزیابی ترکیب بدن و سوابق تمرینی به صورت تصادفی تقسیم شدند. پیش آزمون ها شامل اندازه گیری آزمون اختصاصی هوازی (PSTT) شامل ضربات مکرر باندال تی چاگی با حداکثر قدرت تا زمان رسیدن به واماندگی به مدت زمان 15 دقیقه و آزمون بی هوازی تکواندو (FSKT) شامل پنج ست 10 ثانیه ای ضربات سرعتی باندال تی چاگی بود. همچنین سوخت وساز سوبسترای فعالیت استقامتی توسط گازآنالایزر سنجیده شد و فاکتورهای VCO2 ,VO2 و VO2Peak، HR و HR Peak ارزیابی شد. در حین و بلافاصله پس از اتمام آزمون میزان ادراک خستگی گرفته شد. همچنین سطح لاکتات خون با استفاده از لاکتومتر بعد از آزمون بی هوازی و هوازی سنجش شد. سپس روز بعد از پیش آزمون دریافت 28 روزة مکمل یا دارونما به مقدار پنج گرم در روز در ساعت های تعیین شده آغاز شد و بلافاصله پس از اتمام دوره آزمون های مربوطه مجدداً ارزیابی شد. برای مقایسة گروه ها از آزمون آنووای مکرر با عامل بین گروهی و آزمون تعقیبی بنفرونی با سطح معناداری 05/0 استفاده شد.نتایج: تفاوت معناداری بین دو گروه مکمل و دارونما در شاخص های عملکرد بی هوازی، هوازی و سوخت وساز سوبسترا وجود نداشت (05/0P).نتیجه گیری: مکمل یاری بتاآلانین در طول دورة تحقیق تنها بر برخی از شاخص های عملکردی تأثیر داشت و احتمالاً در بلندمدت تأثیرات مشهودتری بر عملکرد ورزشکاران نخبه داشته باشد. اما این تأثیرات کم می تواند در ورزشکاران حرفه ای حائز اهمیت باشد، به هر حال برای نتیجه گیری قطعی، به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز است.

هدف: هدف از تحقیق حاضرتاثیر هشت هفته تمرین هوازی بر آدیپونکتین و نیمرخ چربی بود. روش شناسی: 24 نفر از کارمندان زن غیرفعال دانشگاه علوم پزشکی شیراز به طور داوطلب با میانگین سن 44.5±5.35 سال، وزن 65.66±13.12 کیلوگرم و قد 159.1±6.42 سانتیمتر در این تحقیق شرکت کردند. در اجرای این تحقیق طرح دو گروهی پیش آزمون پس آزمون مورد استفاده قرار گرفت. آزمودنی های این پژوهش به روش تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا از تمامی آزمودنی ها، آزمون توان به عمل آمد، سپس به دو گروه یکسان تقسیم شدند، سپس خونگیری به عمل آمد. گروه تجربی تمرینات خود را به مدت دوماه انجام دادند. در پایان دوره از تمامی آزمودنی ها خونگیری به عمل آمد. جهت تجزیه و تحلیل استنباطی داده ها از آزمون t مستقل و وابسته استفاده گردید (a£0.05). یافته ها: نتایج حاصل از آزمون فرضیه های پژوهش نشان داد دوماه تمرین هوازی اثر معنی داری بر افزایش ادیپونکتین (p=0.443)، کاهش کلسترول تام p=0.062))، افزایش لیپوپروتئین پرچگال (p=0.001) و کاهش تری گلیسرید (p=0.511) ندارد اما کاهش معنی داری برلیپوپروتئین کم چگال دارد (p=0.014). نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر استنباط می شود که هشت هفته تمرین هوازی با شدت 55 تا 65 درصد ضربان قلب ذخیره ای اثر معنی داری بر تغییرات ادیپونکتین و نیمرخ چربی زنان ندارد. اما کاهش لیپوپروتئین کم چگال میتواند شاخصی برای اثر مثبت تمرینات باشد.که دلیل تناقض در نتایج در کنترل نبودن سایر فاکتورها نظیر تغذیه، ضربان قلب استراحت، نوع تمرینات و استرس هنگام خونگیری باشد و همچنین جنسیت نیز عامل قابل توجهی است که میتواند بر نتایج تاثیر بگذارد.

آمادگی فوتبال نیازمند به کارگیری سیستم های انرژی هوازی و بی هوازی است که می تواند به وسیله توزیع شدت تمرین حاصل شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر 4 هفته تمرین پلاریزه بر متغیرهای آمادگی هوازی و بی هوازی بازیکنان فوتبال بود. 20 بازیکن فوتبال لیگ تهران براساس اکسیژن مصرفی بیشینه در قالب دو گروه تمرینات پلاریزه (10 نفر؛ 11/52 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) و تمرینات معمول آماده سازی هوازی فوتبال (10 نفر؛ 31/53 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) تقسیم شدند. آزمودنی ها پیش و پس از 4 هفته تمرینات پلاریزه (4 جلسه در هفته، 3 جلسه حجم بالا-شدت کم، 30-45 دقیقه با 55 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه و یک جلسه تناوبی شدید 25 دقیقه بالای 90 درصد ضربان قلب بیشینه در هفته های دوم و چهارم یک جلسه 30 دقیقه ای با شدت 85 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه بین دو آستانه لاکتات) و معمولی فوتبال (4 جلسه در هفته، 2 جلسه تناوبی با شدت بالا، 1 جلسه آستانه لاکتات 20 تا 30 دقیقه، 85 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 1 جلسه تمرین با شدت پایین 55 تا 85 درصد ضربان) ارزیابی شدند. از آزمون تی مستقل پس از کم کردن نمره های پس آزمون از پیش آزمون برای مقایسه تاثیرات بین و تی وابسته برای بررسی تغییرات درون گروهی استفاده شد (05/0≥ P). پس از 4 هفته تمرینات پلاریزه و معمولی، اکسیژن مصرفی بیشینه (001/0=P و 001/0=P) و ویژه فوتبال (001/0=P و 006/0=P) و اوج توان (001/0=P و 007/0=P) به طور معنادار نسبت به پیش آزمون افزایش و نسبت تبادل تنفسی کاهش یافت (02/0=P و 041/0=P). علاوه بر این، مدل تمرین پلاریزه به افزایش معنادار اکسیژن مصرفی بیشینه (001/0=P) و ویژه فوتبال (001/0=P) و اوج توان نسبت به مدل معمولی تمرینات فوتبال منجر شد (001/0=P). نتایج تحقیق نشان داد توزیع شدت تمرین بر اساس مدل پلاریزه می تواند در دوره های کوتاه مدت تمرین موثرتر از تمرینات معمول آماده سازی فوتبال در مرحله خارج از فصل مسابقات به منظور پیشرفت آمادگی هوازی و بی هوازی بازیکنان باشد.